Redefining… opowiada o relacjach międzykulturowych w perspektywie przeszłości, współczesności i przyszłości, jednocześnie interpretując temat przewodni Malta Biennale 2026 – CLEAN | CLEAR | CUT – odnoszący się do idei naprawy, łączenia i oczyszczania. Projekt OmenaArt Foundation podkreśla znaczenie polskiej i ghańskiej sztuki współczesnej. Poprzez obecność na Malta Biennale – istotnej globalnej platformie artystycznej – wzmacnia dialog międzykulturowy i promuje bogatą tradycję tekstylną Polski i Ghany.

Redefining. Polish-Ghanaian Textile Narratives jest próbą odzyskania pamięci o jednym z mniej znanych, lecz niezwykle znaczących epizodów XX wieku – współpracy między Polską a Ghaną w latach 60., w czasie globalnej fali dekolonizacji i intensywnych przetasowań geopolitycznych. Był to gest odważny i nietypowy: nowo niepodległe państwo afrykańskie oraz kraj Europy Środkowo-Wschodniej, funkcjonujący w realiach bloku wschodniego, podjęły eksperymentalną próbę budowania relacji opartej na partnerstwie, edukacji i wzajemnym wsparciu.

Relacja ta nie była projektem kolonialnym ani czysto transakcyjnym. Jej potencjał opierał się na wierze w możliwość solidarności ponad podziałami oraz na wartościach bliskich filozofii ubuntu – przekonaniu, że jednostka istnieje poprzez wspólnotę, a rozwój jest procesem zbiorowym. To, że ta współpraca wygasła, zanim mogła w pełni się rozwinąć, pozostawia dziś przestrzeń nie tyle dla nostalgii, ile dla wyobraźni.

Wystawa jest hołdem i symbolicznym podkreśleniem tamtego momentu – próbą przywrócenia go do współczesnego obiegu myśli. Nie koncentruje się na geopolitycznej analizie, choć dotyka historii i polityki. Jej centrum stanowią więzi, relacje oraz pytanie o utraconą – a może jedynie zawieszoną – szansę budowania wspólnoty międzykontynentalnej.

Projekt rozwija się poprzez spotkanie trzech artystek z Polski i Ghany, które wcześniej się nie znały. Ich pierwszym wspólnym doświadczeniem były warsztaty z dziećmi w ghańskiej Kids Haven School, podczas których najmłodsi budowali tekstylne modele domów – z fasadą i wnętrzem, z codziennością po obu stronach. Ten gest – prosty, a zarazem głęboki – stał się metaforą całego projektu: poznawania siebie poprzez drugiego oraz odkrywania własnej tożsamości w relacji do obcej kultury.

Następnie artystki przyjechały na Maltę – wyspę położoną między Europą a Afryką, od wieków będącą przestrzenią krzyżowania się wpływów. Jej geograficzne i symboliczne usytuowanie nadaje projektowi dodatkowy wymiar: Malta staje się nie tylko miejscem prezentacji, lecz realnym pomostem między kontynentami.

Proces – rozmowy, wspólna praca, wymiana doświadczeń – był w tym projekcie równie istotny jak jego rezultat: trzy monumentalne instalacje tekstylne stworzone specjalnie do przestrzeni pawilonu. Medium tkaniny, głęboko zakorzenione w tradycjach Ghany, Polski i Malty, staje się tu językiem dialogu. Tkanina jest splotem – pojedyncze nici pozostają kruche, lecz splecione tworzą strukturę zdolną unieść ciężar pamięci i znaczeń. To również medium o silnym rodowodzie kobiecego rzemiosła – przez wieki marginalizowanego, prywatnego, domowego – które w XX wieku zaczęło przełamywać granice między sztuką użytkową a wysoką.