OmenaArt
Foundation

2008
juta, żywica, sztyca stalowa
170 x 280 x 175 cm

Estymacja:€190 000 – 210 000

Rekord: W grudniu 2021 r. grupa 83 figur Magdaleny Abakanowicz „Bambini” została sprzedana za ok. €3 200 000 w Domu Aukcyjnym Polswiss Art.

To dzieło będzie licytowane podczas TOP CHARITY Gala 30 maja 2026 r. 

Rzeźba „Ptak II” powstała w ostatnim okresie twórczości Magdaleny Abakanowicz. Po 2000 roku artystka, znana z monumentalnych przedstawień postaci ludzkich, głów czy embrionów, coraz częściej zwracała się ku formom inspirowanym światem zwierząt. Pierwsze ptaki pojawiły się w jej sztuce pod koniec lat 90. – tworzone z ażurowej, drucianej materii, która wkrótce została zastąpiona trwalszym aluminium, odpornym na działanie warunków atmosferycznych. Rzeźby z rozpostartymi skrzydłami, osadzane na wysokich, smukłych postumentach, eksponowane były po raz pierwszy w 2001 roku na wystawie „Ptaki – wiadomości dobrego i złego” w Milwaukee (USA), a następnie m.in. we Wrocławiu, przed Muzeum Narodowym, Muzeum Etnograficznym i Muzeum Sztuki Współczesnej. Choć Abakanowicz tłumaczyła, że interesuje ją przede wszystkim człowiek i jego kondycja, odejście od antropomorficznych form na rzecz zwierzęcych okazuje się jedynie pozorne. Ptaki stają się metaforycznymi odpowiednikami ludzkich postaci – podobnie niepokojące, fragmentaryczne, odległe od realistycznego przedstawienia. Artystka zachowała równorzędność obu światów, podkreślając ich wspólne źródła i analogie. 

Prezentowany „Ptak II” emanuje siłą i melancholią. Z jednej strony rozpostarte skrzydła sugerują gotowość do lotu, z drugiej – unieruchomienie na cokole odbiera rzeźbie możliwość wzbicia się w powietrze. Tym samym praca wywołuje napięcie pomiędzy pragnieniem wolności a doświadczeniem zniewolenia. W przeciwieństwie do wcześniejszych realizacji, które ustawiane były bezpośrednio na ziemi, rzeźba osadzona na podwyższeniu oddziela się od widza – przestajemy z nią współistnieć, stając się jedynie obserwatorami. Ptaki Abakanowicz kryją w sobie niejednoznaczność: nie są ani afirmacją natury, ani jej prostą metaforą. Są raczej projekcją ludzkiej kondycji – samotności, bezsilności, potrzeby przekroczenia ograniczeń.

Magdalena Abakanowicz (ur. 1930, zm. 2017) jest najsłynniejszą polską artystką, uznaną na międzynarodowej scenie artystycznej. Rzeźbiarka, autorka tkanin i instalacji. Studiowała w Sopocie oraz na Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie. W 1979 roku otrzymała tytuł profesora w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych w Poznaniu, gdzie w latach 1965-1990 kierowała pracownią gobelinu.

Początkowo zajmowała się tylko malarstwem. Dopiero na przełomie lat 50. i 60. kompozycje przestrzenne artystki – słynne abakany – kompletnie zmieniły rozumienie plastycznych możliwości tkaniny, zastosowania materiałów oraz relacji między dziełem sztuki a jego otoczeniem, co razem wywarło ogromny wpływ na dalszy rozwój tej dziedziny na całym świecie. Od wczesnych lat 80. pracowała głównie w rzeźbie. Do swych monumentalnych prac wykorzystywała też drewno, metal i kamień. Tworzyła również projekty architektoniczne.

W 1962 roku na słynnym Biennale Tkaniny w Lozannie zaprezentowana przez Abakanowicz kompozycja białych form o powierzchni 12 m² wywołała furorę. W 1965 roku jeden z gobelinów przestrzennych artystki zdobył Grand Prix na Biennale w São Paulo, zapewniając jej szerokie międzynarodowe uznanie. Artystka reprezentowała Polskę na Biennale w Wenecji (1980), a jej dzieła znajdują się w najsłynniejszych kolekcjach sztuki na świecie, takich jak Metropolitan Museum w Nowym Jorku, Centre Pompidou w Paryżu oraz Stedelijk Museum w Amsterdamie. W maju 2023 roku odbyła się jej indywidualna wystawa w Tate Modern w Londynie. Prace Magdaleny Abakanowicz w ciągu ostatnich lat biją rekordy na polskim rynku sztuki.