In 1962, Picelj initiated a series of his self-published “Edition a” art booklets, having released a total of seven publications up until 1964. Each issue of “Edition a” featured the work of one artist —mostly of a colleague whose work he admired.
In 1962, Picelj initiated a series of his self-published “Edition a” art booklets, having released a total of seven publications up until 1964. Each issue of “Edition a” featured the work of one artist —mostly of a colleague whose work he admired.
Zachowujemy przeszłość, by mogła pracować dla przyszłości
Ochrona dziedzictwa kulturowego jest jednym z ważnych obszarów działalności OmenaArt Foundation. Wspieramy konserwację dzieł sztuki, zabytkowych wnętrz i obiektów historycznych, a także rewitalizację miejsc, które mogą ponownie stać się przestrzenią kultury, edukacji i spotkania. Łączymy finansowanie prac konserwatorskich z długofalową współpracą z muzeami, uczelniami i instytucjami kultury, ponieważ wierzymy, że troska o dziedzictwo oznacza nie tylko zachowanie materialnych śladów przeszłości, lecz także przekazywanie wiedzy i kompetencji kolejnym pokoleniom.
Szczególne miejsce w tych działaniach zajmuje współpraca z Muzeum Pałacu Króla Jana III w Wilanowie. Dzięki wsparciu OmenaArt Foundation realizowane są tam projekty konserwatorskie obejmujące zarówno zabytkowe wnętrza, jak i dzieła sztuki oraz obiekty archeologiczne. Wśród dotychczasowych przedsięwzięć znalazły się rewitalizacja XVII-wiecznych malowideł w Galerii Północnej, renowacja obrazu „Mistyczne zaślubiny św. Katarzyny” oraz prace konserwatorskie przy ośmiu starożytnych greckich amforach. Każdy z tych projektów pozwala przywracać obiektom ich walory artystyczne i historyczne, a jednocześnie zabezpieczać je dla przyszłych pokoleń.
Działania Fundacji wykraczają poza konserwację pojedynczych obiektów. Obejmują również rewitalizację zabytkowych budynków i przestrzeni, które mogą otrzymać nowe funkcje artystyczne i edukacyjne.
Przykładem jest LuginsLand of Art na Malcie – historyczna przestrzeń rozwijana jako miejsce rezydencji, spotkań i projektów artystycznych. Rewitalizacja pozwala zachować jej architektoniczny charakter, a jednocześnie tworzyć warunki do współczesnej działalności twórczej.
Podobną ideę rozwijamy we Włoszech, gdzie działania związane z obiektem Ruhland łączą ochronę historycznej architektury z budowaniem nowej przestrzeni dla kultury. W obu przypadkach ważne jest dla nas znalezienie równowagi pomiędzy szacunkiem dla zastanej substancji a jej świadomym, współczesnym wykorzystaniem.
Jednym z najważniejszych przedsięwzięć rozwijanych w latach 2025–2026 jest współpraca OmenaArt Foundation i Konsorcjum Filantropijnego z Akademią Sztuk Pięknych w Warszawie.
W ramach programu finansowanych jest 37 prac dyplomowych realizowanych na Wydziale Konserwacji i Restauracji Dzieł Sztuki ASP. Projekt wspiera przyszłych konserwatorów już na etapie edukacji, umożliwiając im pracę przy rzeczywistych, często wyjątkowo cennych obiektach należących do polskich i zagranicznych kolekcji muzealnych.
Zakres realizowanych projektów jest bardzo szeroki. Obejmuje zarówno konserwację oryginalnych dzieł, jak i rekonstrukcje obiektów utraconych lub zaginionych, prowadzone na podstawie zachowanej dokumentacji, badań technologicznych i materiałów archiwalnych. Wśród przykładów znajdują się projekty związane z rekonstrukcją dzieła Henryka Siemiradzkiego oraz portretu Fryderyka Chopina. Takie realizacje pozwalają nie tylko rozwijać praktyczne umiejętności studentów, lecz również przywracać pamięć o ważnych elementach dziedzictwa, które nie zachowały się do naszych czasów.
Prace realizowane przez studentów ASP obejmują obiekty pochodzące z kolekcji wielu ważnych instytucji kultury. Konserwacji poddawane są dzieła i zabytki między innymi z:
Muzeum Narodowego w Warszawie, Muzeum Miejskiego w Żorach, Muzeum Uniwersytetu Warszawskiego, Muzeum Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie, Muzeum Azji i Pacyfiku, Centrum Rzeźby Polskiej w Orońsku, Muzeum Wojska Polskiego, Państwowego Muzeum Etnograficznego w Warszawie, Muzeum Narodowego w Poznaniu, Muzeum Archeologicznego i Etnograficznego w Łodzi, Muzeum Pałacu Króla Jana III w Wilanowie, Galerii STUDIO w Warszawie, Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski, Muzeum Polskiego w Ameryce w Chicago oraz Muzeum Rzeźby im. Xawerego Dunikowskiego w Królikarni.
Ta różnorodność pokazuje skalę programu i jego realne znaczenie dla ochrony zasobów publicznych. Jednocześnie współpraca instytucji, uczelni i organizacji filantropijnych tworzy model, w którym wsparcie finansowe służy jednocześnie zachowaniu obiektów, edukacji specjalistów i rozwojowi wiedzy konserwatorskiej.
Ochronę dziedzictwa rozumiemy jako proces, który łączy konserwację, edukację i odpowiedzialne korzystanie z historycznych zasobów. Nie chodzi wyłącznie o przywrócenie obiektom dawnego wyglądu, lecz o zachowanie ich autentyczności, historii materiału oraz wiedzy zapisanej w sposobie ich wykonania.
Dlatego wspieramy zarówno doświadczone zespoły konserwatorskie, jak i osoby, które dopiero zdobywają specjalistyczne kompetencje. Współpraca z uczelniami i instytucjami kultury pozwala łączyć praktykę z badaniami, rozwijać nowe metody konserwacji i tworzyć przestrzeń dla wymiany doświadczeń.
Dziedzictwo traktujemy nie jako zamknięty rozdział historii, lecz jako żywy zasób, z którego korzystają kolejne pokolenia. Każda odrestaurowana przestrzeń, zabezpieczone dzieło czy uratowany obiekt staje się częścią większej opowieści o odpowiedzialności za kulturę – i o tym, jak poprzez wspólne działanie możemy tę opowieść kontynuować.
Powiązane aktualności
