In 1962, Picelj initiated a series of his self-published “Edition a” art booklets, having released a total of seven publications up until 1964. Each issue of “Edition a” featured the work of one artist —mostly of a colleague whose work he admired.
In 1962, Picelj initiated a series of his self-published “Edition a” art booklets, having released a total of seven publications up until 1964. Each issue of “Edition a” featured the work of one artist —mostly of a colleague whose work he admired.
W dniach 21-30 sierpnia 2026 roku Dom Pracy Twórczej Akademii Sztuk Pięknych im. Eugeniusza Gepperta we Wrocławiu gościł uczestników pleneru rzeźbiarskiego „Miejsce”, wspólnej inicjatywy uczelni i OmenaArt Foundation.
Na początku było jedno słowo – „Miejsce”. Dla jednych oznaczało przestrzeń, dla innych pamięć, relację lub osobiste doświadczenie. Każde z tych skojarzeń mogło stać się początkiem rzeźby. Przez dziesięć sierpniowych dni w Luboradowie młodzi twórcy sprawdzali, jak przełożyć je na formę w drewnie topoli.
W dniach 21-30 sierpnia 2026 roku Dom Pracy Twórczej Akademii Sztuk Pięknych im. Eugeniusza Gepperta we Wrocławiu gościł uczestników pleneru rzeźbiarskiego „Miejsce”, wspólnej inicjatywy uczelni i OmenaArt Foundation. Przyjechało tu pięcioro studentów IV i V roku kierunku Rzeźba: Julia Król, Julia Magdalena Ornaf, Kinga Pitala, Marta Gacek oraz Igor Mastak. Pod opieką kuratora Marka Ruszkiewicza każde z nich rozwijało własny projekt, szukając osobistej odpowiedzi na wspólny temat.
Od pierwszego skojarzenia do gotowej pracy prowadziła droga przez szkice, modele i kolejne próby. Pomysł stopniowo nabierał kształtu, ale też dosłownego ciężaru. Praca w drewnie wymagała zmierzenia się ze skalą i fizycznością rzeźby – sprawdzenia, jak wyobrażona forma odnajduje się w materiale. Ważnym punktem odniesienia stawało się przy tym otoczenie: krajobraz Luboradowa, bliskość natury i inny niż na uczelni rytm dnia.
Wyjazd dawał czas, by zatrzymać się przy własnym pomyśle, wypróbować nowe rozwiązanie i poszukać innego. Była to okazja do eksperymentowania, ale również do podejmowania samodzielnych decyzji artystycznych. Wraz z kolejnymi etapami pracy rozwijały się więc zarówno rzeźby, jak i doświadczenie ich autorów.
Plener „Miejsce” pokazał, jak ważne w rozwoju młodych artystów są czas, przestrzeń i możliwość pracy poza codziennym rytmem uczelni. Luboradów stworzył warunki do eksperymentu, uważnej pracy z materiałem i konfrontowania własnych pomysłów z naturą oraz skalą rzeźby. To właśnie w takich sytuacjach rodzi się samodzielność artystyczna i dojrzewa własny język twórczy – mówi dr Marek Ruszkiewicz, prowadzący plener, kierownik Katedry Rzeźby i Działań Przestrzennych Akademii Sztuk Pięknych we Wrocławiu.
Stworzenie takich warunków było celem zaangażowania OmenaArt Foundation, która współorganizowała i finansowo wspierała wydarzenie. W Luboradowie wsparcie młodych twórców przybrało konkretną postać: możliwości poświęcenia dziesięciu dni na pracę nad autorską realizacją, od pierwszych poszukiwań po rzeźbę. To część szerszych działań Fundacji, towarzyszącej artystom w zdobywaniu warsztatu i podejmowaniu pierwszych samodzielnych wyzwań.
„Miejsce” otworzyło również współpracę OmenaArt Foundation z Akademią Sztuk Pięknych im. Eugeniusza Gepperta we Wrocławiu i jej Wydziałem Rzeźby i Mediacji Sztuki. Nowe partnerstwo rozwija relacje Fundacji z polskimi uczelniami artystycznymi, służące wspieraniu kolejnego pokolenia twórców u progu zawodowej drogi.
Po dziesięciu dniach pierwsze intuicje miały już postać nowych realizacji rzeźbiarskich. Za każdą z nich stał jednak proces, którego nie sposób zobaczyć w samym obiekcie: próby, rozmowy, poszukiwania i decyzje. To także one złożyły się na „Miejsce” – doświadczenie wspólnej pracy, w którym każdy szukał własnej drogi.
